Demon Hunter

شیب!

demon-hunter — Sun, 20 Jan 2008 13:15:18 GMT

تو به من خندیدی

و نمی دانشتی

من به چه دلهره از باغچه همشایه

شيب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

شيب را دشت تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

شيب دندان زده از دشت تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

شالهاشت که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا

خانه کوچک ما

شيب نداشت

در زندگي آدمها لحظه هايي هشت که هواي شعر به شرشان مي زند غافل از اينکه دکمه حرف صین روی کیبورد از کار افتاده ، بعدمجبور مي شوند بجايش از شين اشتفاده کنند.

حسین جانم... حسین جان

demon-hunter — Wed, 16 Jan 2008 09:51:18 GMT

سلام.من هم مخالف بعضی کارها در مراسم امام حسین (ع) هستم.اما اینکه مثلا قرار باشه دیگه علم هم بلند نکنن دلم تنگ ميشه..مي دونم کار اشتباهيه .مي دونم اصلا معلوم نيست کي و از کجا اين حاشيه ها وارد عزاداري هاي ما شده ولي با اين حال دلم تنگ مي شه.اصلا من از بچگی که با بابا می رفتم هیات یا دسته/ قیافه اونی که زیر علم بود توی ذهنم مونده.-یکبار هم بچه بودم افتادم دنبال یکی از همین دسته ها گم شدم که خودش ماجرایی داره-

بعدش هم اینکه نمی دونم امسال چرا قسمت نشد برای امام حسین گزارش بگیرم.من حالا با اشک می نویسم که انقدر مهربون و با معرفت و مرد هست که حتما حتما می دونه چقدر دوستش دارم.خدا قسمتتون کنه برید کربلا.اونوقت می فهمید آدم این روزها چقدر دلتنگ می شه.

**************
می شوم من غرق دریا
می زنم او را صدایش
کشتی عشقست اینجا
می رود با ناخدایش

***

شعری از عمق وجودم
می سرایم از برایش
اشک هایم را ضمیمه
می کنم با هر کلامش

***

چشمهایم خیس و خسته
می شود از اشک هایم
ذکرهایم می شود گم
لابلای گریه هایم......

اندر فواید اسفند!

demon-hunter — Fri, 11 Jan 2008 08:22:18 GMT

پشت اولین چراغ قرمز دیدم دخترک می لرزید.اسفند بدست.دلم سوخت.200 تومن دادم.
چراغ قرمز دوم.یک کولی مادر داشت اسفند دود می کرد.بچه اش خوابیده بود.دلم نیامد پول درشت بدهم.150 تومن دادم.
چهار راه سوم یک جوان خوش تیپ داشت اسفند دود می کرد.پول ندادم هیچ / تازه یادم افتاد که اینها بچه ها را هم معتاد می کنند.می خوابانند. بعد از حس ترحم ما جیب هایشان راپر می کنند.
سه دقیقه بعد وقتی داشتم به این فکر می کردم که چرا حالا همه گداهای شهرم به دودکش های متحرک تبدیل شده اند...پیچیدم داخل یک کوچه و لیز خوردم و ترمزم هم نگرفت و بامبی کوبیدم به یک آردی یشمی رنگ که در منتهی الیه سمت "چپ" خیلی خوشگل پارک کرده بود.

یک ساعت زنگ تمام خانه ها را زدم تا اخر صاحب ماشین را پیدا کردم.تا آمد دم در با آن زیرشلواری راه راه و ماشینش را-که حالا مثل ماشین مشدی ممدلی شده -دید از شدت سرما و هیجان لهجه اش را فراموش کرد.
زنگ زدم 110.آقای پلیس خودش هم صبح با موتورش زمین خورده بود.مونیتور موبایلم هم یکهو سوخت.
*****
وقتی زمین یخ می زند خیلی مراقب باش ...که اسپند ها هم قلابی شده اند!

آن روز که برف آمد...

demon-hunter — Mon, 07 Jan 2008 08:14:18 GMT

اين شعر را 14 سال پيش يک روز برفي که ديدم ماشين شهرداري داشت گداها را جمع مي کرد نوشتم.اصولا شعرهاي آن دورانم(مثل شعرهاي همين دورانم) از نبود قافيه و وزن رنج مي برد اما براي هرکسي مي خواندم الکي مي گفت :''به به !'' و فيلم بازي مي کرد که دلم نشکند...

***
يک گدا يک بچه
يک نگاه خسته
چادري هم دارد
سفت آن را بسته

***

توي دستش کاسه
چند تا هم سکه
کودکش خوابيده
دل به دريا بسته

***

يک جوان يک کودک
با نگاهي غمگين
هرکسي در پي خود
با سکوتي سنگين

***

ناگهان يک ماشين
روبرويش پيچيد
بعد هم آهسته
هرگدايي را چيد

***

چهره آن ماشين
ظاهرا زيبا بود
گريه آن کودک
داخلش پيدا بود.

سوزنبان بازنشسته می شود...

demon-hunter — Mon, 10 Dec 2007 09:55:18 GMT

رفتم پيش يک سوزنبان پير که همين فردا بازنشسته مي شود.خسته بود.نگران بود که حالا پيش زن و بچه اش شرمنده مي شود لابد.دانشجو داشت.بچه دبيرستاني داشت.دبستاني داشت.مثل کارخانه جوجه کشي...گزارش زدم.خواستم يکجوري بگويم که اين بنده خدا که براي خودش يک پا دهقان فداکار است خانه ندارد بعد از سالهاي سال.خواستم بگويم که از قطارهاي جديد دل خوشي ندارد.عادت کرده به سوت هاي خاطره انگيز....خواستم بگويم اين سرنوشت محتوم همه ماست.دوست داشتم دو تا کتاب هم خوانده باشد نخوانده بود.

اما داخل اتاقکش فانوس بود.صندوقچه بود.يک تلفن سياه عهد عتيق بود.روبروي آينه نشستيم.هي چاي خورديم و مدام از موهاي سپيدش گفت.رفتيم کنار ريل.گوش کرديم به صداي قطاري که دارد مي آيد.آخرين قطار بود.سرد بود.قاب پاييز غبار گرفته بود.قيصر نبود.
قطار مي رود/تو مي روي/تمام ايستگاه مي رود/و من چقدرساده ام /كه سالهاي سال/در انتظار تو/كنار اين قطار رفته ايستاده ام/و هم چنان/به نرده هاي ايستگاه رفته/تكيه داده ام...

در سالگرد یک سقوط...

demon-hunter — Wed, 05 Dec 2007 09:51:18 GMT

حالا تو بگو اين بلوک 52 شهرک توحيد را رنگ کرده اند و تميز شده و ديگر نشاني از آن آتش و دود 15آذر84 نيست....اما مگر آن کابوس خواب و بيدار دختر يحيي يا دختر خلبان گوهري که در همين شهرک زندگي مي کند پاک شدني است؟!
بگو فاصله ها رقيب خاطره ها نمي شود قبول ولي بگو چرا هر وقت يکي از نزديکانشان را مي بينم خجالت مي کشم.بعد به اين فکر مي کنم که آيا همه خجلت ها براي ماست يا سهمي هم دارند انهايي که دادگاه و پرونده را انقدر کش دادند که آخرش هم نفهميديم چه شد؟!
باز بگو اوضاع انها آن بالابالاها خيلي از ما روبراه تر است قبول...اما بگو اين دو سال بر پدرو مادر و همسر و بچه هاي اينها چه گذشت...حالا ما با درد و با ناباوري گذرانديم و تازه داريم بدبختانه يا خوشبختانه کم کم با اين درد کنار مي آييم...
باز بگو فراموشي رسم اين دنياست قبول...ولي...ولي تو هم قبول کن فاصله ها کم کم حريف خاطره ها مي شوند.

جرم عاشقی

demon-hunter — Mon, 03 Dec 2007 15:04:18 GMT

تکيه به شونه هام نکن ...من از تو افتاده ترم

ما که به هم نميرسيم ... بسه ديگه بذار برم

کي گفته که به جرم عشق يه عمري پرپرت کنم ؟؟

حيف تو نيست کنج قفس چادر غم سرت کنم؟

من نه قلندر شبم . نه قهرمان قصه ها

نه برده حلقه به گوش . نه ناجي فرشته ها

من عاشقم همينو بس ... غصه نداره بيکسيم

قشنگي قسمت ماست ... که ما به هم نميرسيم

ناظم

demon-hunter — Mon, 26 Nov 2007 10:01:18 GMT

رفته بودم استخر ديدم ناظم سالهاي دورم دارد يک گوشه چاله حوضي شنا مي کند و اتفاقا چه پيرمرد مهرباني شده بود.سلام کردم.چيزي از من خاطرش نيامد ولي من يادم امد که يک روز صبح سر صف احتمالا داشتم حالا با دوستم حرفي مي زدم که مرا کشيد بالا و بعد داد و بيداد و يک سيلي هم زد.
شب که بابا ماجرا را فهميد(تازه نگفتم چک هم خوردم!) کار تا منطقه و ناحيه اموزش و پرورش کشيد و خلاصه من بعد از اين ماجرا چند بار ديگر هم شلوغ کردم اما ديدم ناظم فقط چپ چپ نگاهي کرد و چيزي نمي گفت.

به من چيزي نمي گفت اما هرروز صبح عادت کرده بوديم که در مراسم صبحگاه يکي را بکشد بالا و براي اينکه چشمه اي بيايد و تا آخر وقت کسي به فکر شيطنت نيفتد طعمه فلک زده ان روز را تنبيه مي کرد.
حالا سالها از آن روزگار گذشته اما هنوز هستند اطرافم ناظم هايي که چاله حوضي شنا مي کنند و هنوز به عهد عتيق فکر مي کنند و نمي فهمند دنيا از قرني به قرن ديگر پا گذاشته.مدل فکريشان را تغيير نمي دهند.يعني شايد ماشين آخرين مدل هم داشته باشند ولي به سبک گاري چي ها مي رانند يا مثلا اگر بروند هتل هم انگار مهمان يک کاروانسرا شده اند...ضمنا خلوص همان ناظم قديمي ام را هم ندارند...نمي دانند اداره فرهنگ سالهاست به آموزش و پرورش بدل شده و هنر يک ناظم چيزي فراتر از به فلک بستن هاي عهد تيرکمان شاه است.
ناظم هاي اين شکلي هميشه اطرافمان هستند و هر از چندي آزاري مي رسانند يا شيطنتي مي کنندکه يعني :''ببين!من هم هستم...!''
.شانس آوردم حالا که بابا ديگرتا مدرسه نمي ايدتا از خجالتشان در ايد لااقل خدا هميشه يکي را کمکم مي فرستد...!

باران که می بارد تو در راهی...

demon-hunter — Thu, 22 Nov 2007 10:04:18 GMT

شب باران مي آمد.يك آدم كلافه زير لب تن اجدادراننده هاي بي احتياط را روي ويبره گذاشته بود.
پسركي كه فردا امتحان داشت حالش از "باز باران با ترانه مي خورد بر بام خانه"...به هم مي خورد.
بابا كنار پنجره تندتند سيگار مي كشيد.سوز مي امد.مادر خوابيده بود.گداهاي شهر زير سقف تئاتر شهر جمع شده بودند.
دكه داري كه يادش رفته بود روي روزنامه هايش پتو بكشد حالا مي لرزيد.دو نفر كه تازه نامزد كرده بودند كنار اتوبان پياده مي رفتند و اصلا حاليشان نبود كه موش آب كشيده شده اند.مهم نبود.

پيرمردي كه دكتر به بچه اش گفته بود آلزايمر گرفته نشسته بود روي نيمكت هاي سرد پارك و داشت به اين فكر مي كرد كه چرا بچه ها ديگر حوصله بازي ندارند.
دو تا دزد قرار گذاشتند كه امشب را استراحت كنند.مادر بزرگ كنار راديوي دوموج عتيقه ...سجاده اش را پهن كرد.بوي نم هوا را برداشته بود.
يك نفر داشت گريه مي كرد.چشم هايش خيس شده بود.دستهايش خيس شده بود.با خودش حرف مي زد:''چه خوب !باران كه مي ايد كسي نمي فهمد دارم گريه مي كنم" ....
*******
صبح كه بيدار شدم باران نمي امد.خدا تازه به فكر كودكي افتاد كه فردا امتحان داشت و كفش هايش سوراخ بود.

خود سانسوری!

demon-hunter — Mon, 05 Nov 2007 10:06:18 GMT

تا یک دقیقه آرامش دارم و بیکارم یکهو یک چیزی از کف پایم راه می افتد و می رسد تا گلویم و تمام تنم داغ می شود و انگار همو مجبورم می کند که یک کاری بکنم.سرهمین بختک لعنتی است که مثلا هیچ جا چند دقیقه بیشتر بند نمی شوم یا ازوقتی روزنامه بودم مخم را برای تیلیت کردن به کمتر کسی چند دقیقه بیشتر می دهم یا همان بهتر که کنکور قبول نشوم که حال سرکلاس نشستن را ندارم دیگر.

امروز یک ساعت بیکار بودم یک مطلبی برای بلاگم نوشتم از پشت پرده عاشقانه یک اسطوره نامیرای ورزشی که اطلاعاتش به دستم رسیده بود.بچه ها می گفتند خیلی صدا می کند.دودل بودم بگذارم اینجا یا نه.با مو سپید کرده ای که خیلی خیلی قبولش دارم مشورت کردم و نگذاشتم.(اصولا من مشورت می گیرم اما همه می گویند اخرش کار خودت را می کنی)...ولی این مورد با بقیه کاملا فرق داشت.
حالا نشسته ام پای نت و دارم و به مطلبی که نشد تو بخوانی فکر می کنم.حرص می خورم .چایی ام را هورت می کشم.انگشت هایم را یکی یکی می شکنم .تق و توق صدا می دهد...انگار خستگی ام در می رود....